Zij zonder kroon zullen weer koning zijn

De eeuw van onze ouders. Met alle geweld is geprobeerd de mens op alle mogelijke manieren uit te roeien en onder controle te krijgen. Zij die hun ziel aan de duivel verkochten kijken ons recht in ons gezicht aan maar geven geen enkel teken van leven. Ze staren ons aan met een doodse blik, en ratelen hun plannen volgens script af… Zij zijn de belichaming van het zinloze bestaan. Zij zien niet wat wij zien…..

Het oude dat sterk is zal niet vergaan
Diepe wortels worden niet bereikt door de vorst
Uit de smeulende as zal een vuur ontstaan.
Een licht ontsnapt aan de schaduw
Vernieuwd wordt het zwaard dat kapot was…..

ZIJ ZONDER KROON ZULLEN WEER KONING ZIJN.

Het verhaal van mijn (voor)ouders begint in 1899, op de drempel van de 20e eeuw. Een door oorlogen verwoest en getekend tijdperk, van de ene crisis in de volgende oorlog, gekweld door armoede, honger, ziekte en strijd. Na de Tweede Wereldoorlog was de generatie die op de puinhopen bouwde mentaal voorbereid op een zinloos bestaan van hard werken en meer bezitten dan een ander. Sommigen stierven in het harnas, sommigen werden ouder dan gemiddeld, maar vraag niet hoe.

Het testament van één van die bouwers:

“Ik kwam op deze wereld in het ruwe jaar 1923. Het was een barbaarse tijd. Het was een sombere tijd. En het was een onbeschaafde tijd.
Mijn herinneringen gaan bijna honderd jaar terug. En als ik mijn ogen sluit, kan ik de armoede ruiken die sijpelt uit de schemerige huurkazernes van mijn jeugd. Ik proef op mijn lippen het brood en de druppels, die ik als avondmaal kreeg. Ik herinner me de extreme honger en de onsterfelijke liefde van mijn ouders voor mij.
In mijn hart voel ik nog steeds de wanhoop van papa en mama terwijl ze proberen ons gezin veilig en gezond te houden in de …. sloppenwijk die we thuis noemden. Arme papa en mama.
Hoe hard ze ook probeerden mij en mijn zussen te beschermen, het was teververgeefs, de kaarten waren geschud.
Niemand in onze gemeenschap was veilig voor een slechte gezondheid, ziekte en aandoeningen. Bij ons thuis kwam TBC voor mijn oudste zus, Marion. Ze kwijnde voor onze ogen weg tot mijn moeder haar zorg niet meer aankon, en ze werd naar het werkhuis gestuurd, waar ze 87 jaar geleden op 10-jarige leeftijd overleed.
Het verhaal van mijn familie is niet uniek.
Helaas waren ongebreidelde armoede en ontbrekende gezondheidszorg de norm voor het land van mijn jeugd. Dat onrecht heeft mijn generatie ertoe aangezet om het tij te keren.
Ik ben geen politicus, geen lid van de elite of een financiële goeroe. Maar mijn leven is jullie geschiedenis, en dat moeten we ten koste van alles zo houden….”

Het is de niets en niemand ontziende terreur van de grijze paus die dit alles mogelijk maakte. Zij die hun ziel aan de duivel verkochten hebben de kroon van de mensen gestolen. Zij staan nu alleen, verdwaald in hun weelde en rijkdommen, maar zonder richting en zonder ziel. Verstoken van hulp en advies, van orders en macht, sidderend van angst.

Ze zullen blij zijn als het eindelijk voorbij is.