Bernhard schoot op zijn landgenoten (1944)


“Prins Bernhard in Engeland”. Dergelijke foto’s werden tijdens de bezetting o.a. door geallieerde vliegtuigen gedropt. In blakende welstand, opgepimpt naar een hoge officiersrang, deze keer “ter zee’.

Luitenant-generaal te land, ter zee en in de lucht

Met deze afgeworpen fotootjes snelden zijn heldendaden hem vooruit.

Een dergelijk heldhaftig verhaal kwamen wij kort geleden in een lokale krant tegen. Het is bijna ongeloofwaardig, zo arrogant dom als het klinkt. Leest u zelf:

“Tweede kerstdag brengt Prins Bernhard een bezoek aan de Binnenlandse Strijdkrachten die de dijken bewaakten. Vanaf de dijk achter het voormalige parochiehuis fotografeerde hij het zwaar geschonden Wamel. Daar richtte hij ook zijn verrekijker op Tiel, waar hij Duitsers zag lopen. Hij pakte een BS’er zijn geweer af en aarzelde niet om op de vijand te schieten. Helaas waren de schoten mis en moesten hij en zijn begeleiders zich achter de kruin van de dijk plat op de grond werpen omdat hun vuur beantwoord werd door een beschieting met mortieren. Er worden nog een aantal andere posten bezocht en de Prins spreekt met strijders en bevolking. Het blijkt dat de BS’ers nog steeds geen deugdelijke uitrusting hebben, terwijl het inmiddels ijskoud is en ‘s nachts achttien graden vriest. In Brussel ‘organiseert’ hij onmiddellijk uitrusting en extra rantsoenen voor de jongens in Wamel, Leeuwen en Dreumel. Hij krijgt daardoor een fikse ruzie met Montgomery, die deze goederen voor een ander – Engels – onderdeel bestemd had. Bernhard kan daar niet mee zitten, zijn jongens hadden de spullen harder nodig vond hij.”

Nu de realiteit.

Had deze overgelopen idioot een halve fles whiskey achter de kiezen of spoorde hij gewoon niet. Laten we het maar op het laatste houden. Dergelijke risico’s nemen alleen 1e graads psychopaten. “Zijn jongens” hadden hem knock-out en in de boeien moeten slaan. Bovendien gaat hij bij 18 graden onder nul echt niet uit solidariteit een nachtje bij “zijn jongens” blijven slapen. In Brussel riep weer een ander vrouwtje, wat dacht u nou, die had ook zijn aandacht nodig.

Het is zeer begrijpelijk waarom Montgomery zijn eigen troepen voor liet gaan. Met een opperbevelhebber als de schietgrage Bernhard aan het hoofd van dat legertje, kun je het risico niet lopen om door vergeldingsvuur te sneuvelen. Montgomery noemde hem niet voor niets een “rank amateur”, die bekend stond als slagveldtoerist, die als enige genoot van de oorlog. Het tekent ’s mans arrogante domheid om zo maar eens even met andermans wapen wat kogels af te vuren. Je kunt eigenlijk bijna niet geloven dat dit verhaal met de werkelijkheid strookt. Hadden er doden gevallen, dan zou hij daar zogenaamd nooit zijn geweest. Pratende ooggetuigen zouden worden opgeruimd en er zou vast een veteraan dat verhaal tot zijn 100e verjaardag blijven ontkennen. Montgomery heeft later nog wel eens desgevraagd commentaar geleverd op een interview over de Slag om Arnhem met de Verzetsprinz: “Not worth reading.”

De luitenant-generaal zorgde op het eerste gezicht goed voor “zijn jongens“. Maar nog beter voor hemzelf, als het zo uitkwam.

Hij trok al bietsend langs alle voorraad-depots en dumps en gebruikte al zijn koopmanshandigheid en charme om van de diverse bevoorradings-officieren het een en ander af te troggelen.
Hij spande iedereen voor zijn karretje, tot generaals toe. Een mooi voorbeeld van eigenbelang is het briefje waarin hij de Amerikaanse generaal W. Bedell Smith verzocht auto’s voor hem te organiseren als de Amerikanen München innemen, waar de BMW-fabrieken stonden.
“Ik verzoek u er drie of vier (liefst nieuwe) voor mij te reserveren. Tegen de tijd dat ik er aankom, is er, vrees ik, niets meer voor mij over! Zo gaat het nu eenmaal, maar ik zie niet in, waarom ik niets van de buit zou kunnen krijgen. Ik kan ze trouwens ook aan jou aanbevelen: het zijn heel mooie auto’s – niet groot, maar wel snel.”

Zo blijven de verhalen maar komen, het ene nog absurder dan het andere. Deze totale hufter is natuurlijk wel de opa van het Nederlandse staatshoofd. Wat zegt dat over de Nederlanders? Niet veel goeds. Het feit dat we maar blijven drammen over deze verzameling onwettigen in kraakpaleizen, is aanleiding om artikelen en hele websites op zwart te zetten. Volgens ons kan dat alleen maar door pertinente leugens te verkondigen en dat is dus niet zo. Hamvraag is natuurlijk wanneer ze nu eens wat DNA af willen staan voor wat onderzoek om aan te tonen dat ze echt van Willem I afstammen. Voor zover wij het nu kunnen bekijken is hier thans een familie aan de macht met de naam Zur Lippe Biesterfeld. Daarvoor is het Oranjespoor al een paar keer doodgelopen. Bernhard is de stamvader en Paulien de Ranitz de suikertante. Meer is het niet. Vandaar de verhalen over deze twee topdeserteurs. Nimmer hadden zij een voet op Nederlandse bodem mogen zetten nadat ze de boel de boel lieten en duizenden sneuvelden voor hun gerief.

Dit schreven we in 2011:

Bernhard – de streken van een schavuit.

6 gedachtes over “Bernhard schoot op zijn landgenoten (1944)

  1. Weet niet meer waar ik het gelezen heb maar het schijnt dat ie zelfs de postzegels van de ansichtkaarten die die verstuurde naar z’n vriendinnen als ie op vakantie was liet declareren door z’n secretaris.
    De ideale lijder voor het volk der vernederlanders.

    Like

Uw bijdrage

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.