De Nederlandse Spoorwegen en de Jodentransporten


De Nederlandsche Spoorwegen gaat de nabestaanden van de slachtoffers van de Jodentransporten naar Westerbork en Duitsland financieel compenseren.

In 2005 hadden ze al hun welgemeende excuses voor die zwarte periode tijdens de bezetting aangeboden, maar zo gemakkelijk zijn ze er niet van afgekomen: betalen! Salo Muller, voormalig verzorger van voormalige topclub Ajax heeft zijn gelijk gehaald. In een interview zegt hij: “Het gaat niet om het geld, al dat leed is toch niet te vergoeden. Maar ze werden gedwongen op transport gezet en moesten hun eigen treinkaartje betalen. Dat willen we terug hebben.”

Hoe bestaat het.

Meneer Van Boxtel, voormalig D66 coryfee loopt rond alsof hij Sinterklaas is en kijkt zo zuur, alsof hij alles uit eigen zak moet betalen. Hoe gaan de Spoorwegen deze claim ophoesten? Via een prijsverhoging van de treinkaartjes of van de “winst”. Per slot van rekening is het een “zelfstandig” bedrijf. Hoe zelfstandig? Helemaal niet dus, want de overheid houdt in een bovenliggende holding alle aandelen. Dat is makkelijk, want alles wat de werkmaatschappij tekort komt, moet de aandeelhouder met belastinggeld bijplempen. Zo is de cirkel weer rond, de “koninklijke route”, iets weggeven wat niet van jou is. De winsten voor de “koning”, de verliezen uit de schatkist. Dat betekent dat soms figuren in Amerika of Israël schadevergoeding van Jan-met-de-pet uit de polder ontvangen om een schuld uit het verleden te vereffenen. Waar ze part noch deel aan hadden, misschien dat opa van 95 nog machinist is geweest.

Dit soort nieuws vereist wat achtergrondinformatie.

In 1837 werd de Hollandsche IJzeren Spoorweg Maatschappij opgericht na koninklijke goedkeuring. In eerste instantie waren er 150 aandeelhouders, de koning-koopman zal er wel een paar in ontvangst hebben genomen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog, in 1917 werd het de Nederlandsche Spoorwegen, met de staat als enig aandeelhouder. Toenmalig “koningin” Wilhelmina zal de aandelen liquide hebben gemaakt, maar te bewijzen is er niets, dat vereist wekenlang snuffelen in archieven. Maar zo werkte het wel, “cashen” en ergens anders beleggen, waar meer winst op viel te maken. De Koninklijke Hoogovens werden in 1918 opgericht, onder anderen samen met Willem van Vloten, broer van Frank van Vloten, bouwer van het Ronde Huis, een bekende trekpleister voor de Hoge Adel met bepaalde afwijking. Zoals Varkens Heintje, de prins-gemaal die zich altijd zo verveelde. Roddels, allemaal roddels. Maar hardnekkig, zeer hardnekkig.

Hoofdingang Ronde Huis

Roddels

https://skepsis.nl/rondehuis/

Hardnekkige roddels

http://rondehuis.nl/

Zeer hardnekkig

http://rondehuis.blogspot.com/2011/03/was-is-er-sprake-van-een-grootschalig.html

Toen in 1940 de Tweede Wereldoorlog uitbrak, waarbij de Nederlandsche strikte neutraliteit zo bruut door de Moffen werd geschonden, waren de Spoorwegen een goed lopende staatsonderneming. Dat werd bewezen toen er een grote opdracht werd aanbesteed voor het transport van 110.000 mensen van Joodse afkomst naar nieuwe, oostelijker gelegen oorden, via Westerbork. De kosten werden goeddeels gedekt door de door de passagiers betaalde treinkaartjes. Dat kamp Westerbork was daar gekomen omdat het staatshoofd Wilhelmina niet toestond dat het oorspronkelijke plan in Ermelo op de Veluwe doorgang zou vinden. De bedoeling was om daar een opvangkamp voor de duizenden Joodse vluchtelingen uit Duitsland aan te leggen. Dit was veel te dicht in de buurt van haar jachtterrein op de Veluwe, waar Varkens Heintje zijn stinkende best voor had gedaan door varkens te importeren, waarschijnlijk met de Nederlandsche Spoorwegen. Alsof Joden op varkens gaan jagen, mevrouw was met de Joodse gewoonten blijkbaar niet bekend. Dus de Hoge Adel kon hun jachtinstinct blijven uitoefenen op de Veluwe, de Joden werden op de Drentse heide ondergebracht. Naar later bleek tijdelijk.

Er is door verzetsmensen herhaaldelijk gevraagd wat ze met die transporten aan moesten, omdat bekend was, wat uiteindelijk het lot van de Joden zou zijn. Goedpraters van de gedeserteerde opperbevelhebber en het kroonprinselijk gezinnetje liegen u voor, dat men in London van de realiteit was losgezongen en van niets wist. Uit het historisch archief van Gerard de Boer:

https://gerard1945.wordpress.com/2015/09/25/deportaties-naar-westerbork-moesten-doorgaan-van-de-nederlandse-regering/

In september 1944 leek het eindelijk zover te zijn dat Nederland zou worden bevrijd van het Duitse juk. Vanuit de ballingenkliek uit London werd opdracht gegeven aan de Nederlandse Spoorwegen tot nader order het werk neer te leggen. Uit naam van Generaal Eisenhower, zo lezen we in onderstaand gedichtje. Alle transporten stonden stil, maar toevalligerwijze niet nadat ook de laatste Joden op de trein naar Duitsland werden gezet. Een schrijnende toevalligheid, de klus zat er op en de beambten konden thuis blijven, betaald tot het eind van de oorlog door de ondergrondse Verzetsbank van Walraven van Hall. Inclusief eindejaarsuitkering met een attentie. Toen de geallieerden niet verder kwamen dan de rivieren en de winter naderde, werd regelmatig aan London gevraagd of de treinen weer konden gaan rijden, mede ook gezien de voedseltransporten naar West-Nederland, waar hongersnood dreigde. Er was ook een gebrek aan brandstof (kolen) ontstaan, omdat hare majesteits Staatsmijnen in Limburg in geallieerde handen waren gevallen. De Hongerwinter was in aantocht en de bezetter charterde zelf 5000 Duitse spoorweglieden om de transporten aan de gang te houden. Niet alleen voor wapen- en troepentransporten, maar zeker ook voor voedseltransporten, want de Duitsers waren beducht voor een hongerig volk, dat zou wel eens uit de hand kunnen lopen. Een geluk bij een ongeluk: er waren in 1944 al 110.000 minder Joodse magen te vullen.

 

Uw was spoorloos, uw voorbeeld gewoonweg “áf”?

Het is al net zo een wonderschoon gedicht als van die dominee, die Willemien namens alle Nederlanders in de rug dekte nadat ze als opperbevelhebber de Nederlandsche Strijdkrachten was gedeserteerd:

Maar volgen waar GOUD riep.

 

Maar hebben de Spoorwegen volledig schuld aan het deporteren van de Joden naar de kampen?

Nee.

Daartoe moeten we even ons geheugen opfrissen. Wat de Nazi’s oorspronkelijk wilden was wat de Zionisten ook wilden: alle Joden naar Palestina laten emigreren. Dat was immers al in 1917 door de Britten aan Lord Rothschild beloofd, de Balfour Declaration. Ook hier kwam weer om de hoek kijken, dat dit soort uitverkorenen iets van een ander weggeven, in dit geval een heel land, van de Ottomanen afgepakt. Onder dat voorwendsel werd de Joodse Raad in het leven geroepen. Deze club wijze mannen onder leiding van Abraham Asscher en David Cohen werkte nauw samen met de bezetter om de zaken in goede banen te leiden. Ze gaven “Het Joodsche Weekblad” uit, waarin allerlei nieuws over de Joodse gemeenschap werd gepubliceerd, maar ook de bevelen van de Duitsers. Als je dat krantje in loop van de oorlog volgt, kun je zien dat het van kwaad tot erger ging. Stukje bij beetje werden vrijheden ingeperkt, straffen opgelegd, vrijheden afgepakt en hardere straffen opgelegd. Overal in den lande werden Joden verzameld en geconcentreerd in Amsterdam, onder de bezielende leiding van de Joodse Raad. Tot de pogroms begonnen en de Joden werden afgevoerd.

Verzetskrant

We hebben er ook een stukje van een verzetskrantje aan toegevoegd, waaruit blijkt dat men drommels goed wist wat er aan de hand was, ook de Joodse Raad. Tot het eind toe bleef die de Joden aansporen om de orders van de bezetters stipt uit te voeren. Uiteindelijk zijn ze ook zelf opgepakt en op transport naar Bergen Belsen gezet. Beiden overleefden de oorlog en kwamen naar Nederland terug. In een langdurige rechtsprocedure werden ze door de Joodse Ereraad uit de gemeenschap verbannen.

Waren zij dan de enige medeplichtigen?

Nee.

Al die Joodse goederen moesten te gelde worden gemaakt en daar was een speciale bank voor aangewezen: de Lippmann-Rosenthal Bank, met Joodse aandeelhouders, dus onverdacht. Daar waren Joodse meelopers aan het werk zoals de vader van Harry (“Ik bén de Tweede Wereldeurlog!“) Mulisch. Alleen maar om de dans te ontspringen waren ze bereid hun geloofsgenoten een poot uit te draaien. Mulisch bleek in goed gezelschap te verkeren, want er waren er meer die liegend, bedriegend, overspelig en landverraderlijk de oorlog zijn doorgerold.

” t Was een zware pijp, Harry, die oorlog…”

Waren er dan nóg ergere medeplichtigen?

Ja.

Er is na de oorlog slechts één vrouw ter dood veroordeeld en ook daadwerkelijk geëxecuteerd. Tientallen Joden heeft zij aan de lopende band verraden voor 7,50 gulden kopgeld per persoon. Ze kwam oorspronkelijk aan de kost door te handelen in inboedels van weggevoerde Joden. Ze was eerst ondergedoken, maar door verraad is ze door de Sicherheitsdienst “omgedraaid” en ging aan de slag als verraadster. Inclusief eigen familieleden. Lees het ongelooflijke verhaal hoe een vrouw meer dan honderd Joden voor grof geld heeft verraden. Na de oorlog werd ze veroordeeld, maar vroeg aan de majesteit gratie, die ze niet kreeg. Tja, een verraadster die gratie vraagt aan een andere verraadster, daar krijg je geen witte rook van. Op 8 januari 1948 was er voor de gedeserteerde landverraadster toch nog een “heldendaad” te noteren en tekent Wilhelmina het doodvonnis; om erger te voorkomen, of zoiets….. Als enige vrouwelijke collaborateur wordt zij vrijwel direct ter dood gebracht. Had NSB-fan van het eerste uur Juliana uut Baarn had op de troon gezeten, dan was haar gratieverzoek  hoogstwaarschijnlijk wél gehonoreerd.

http://resources.huygens.knaw.nl/vrouwenlexicon/lemmata/data/DijkAns

Eén laatste poging om haar straf te ontlopen deed ze nog wel: ze werd een dag voor haar executie rooms-katholiek. Maar met de paus bellen had ook geen zin, die was veel te druk met het afvoeren van oorlogsmisdadigers als Eichmann en Mengele en vele andere SS’ers naar de Verenigde Staten en Argentinië. Kroaten, Duitsers, Nederlanders, Oekraïners, allemaal op de loop voor Nazi-jagers voor kopgeld. Het “emigratie-systeem” liep via de Soevereine Militaire Orde van Malta (SMOM), met medewerking van de Koninklijke Luchtvaartmaatschappij, waar Bernhard zur Lippe B. (SMOM) commissaris was en naar verluid zelfs aan de stuurknuppel van zo’n toestel was te vinden. Dekmantel voor deze mensensmokkel was het Rode Kruis, nog steeds een innig met de zogenaamde Oranjes verbonden organisatie.

Terug naar de claim voor de belastingbetaler Spoorwegen.

Salo Muller heeft gelijk gekregen en er is een commissie in het leven geroepen om de zaak in goede banen te leiden. Voorzitter van die commissie is niemand minder dan de man die “de boel bij elkaar heeft gehouden”, Job Cohen. Toe wij die naam voorbij zagen komen, moesten we direct denken aan de Joodse Raad, die een zo efficiënte bijdrage aan het lokaliseren, verzamelen en wegvoeren van de Joden heeft geleverd. Eén van de voorzitters was immers David Cohen. Misschien is het wel familie, wie weet. Vandaar ook dat je beter ook niet Lodewijk Asscher kunt benoemen, als achterkleinzoon van één van de voorzitters, Abraham Asscher. Nee, dan kun je beter iemand nemen als Rob Oudkerk, die heeft niets te doen en zijn naam wekt geen nare associaties op. Behalve dan dat het een notoire hoerenloper is, die tegenwoordig de jeugd op de Haagse Hogeschool voorziet van zijn levensvisie. Maar zoals altijd moet je goed oppassen met dit soort dingen, want Oudkerk is een achterkleinzoon van David Cohen van de Joodse Raad. Dus die vlieger gaat ook niet op, helaas. Het is een kleine wereld.

Dan is Job Cohen eigenlijk niet eens zo’n slechte keus. We nemen ook aan dat hij dit pro Deo doet, gezien de schrijnende gevallen van onrecht aangedaan aan zijn geloofsgenoten in de oorlog. Hij zal toch wel genoeg wachtgeld krijgen en het voorlezen van boekjes schuift ook wel aardig. Enne… hoe zit het met de niet-Joden die op transport zijn gesteld? Gaan we daar ook nog wat aan doen, beste Job Cohen, commissievoorzitter van ALLE Nederlanders? We gaan toch zeker niet discrimineren, kan niet de bedoeling zijn.

Een hele klus, deze keer de “boel bij elkaar houden.”

Al met al een heel verhaal. De moraal is dat we niet te snel conclusies moeten trekken en dat het verleden soms nog gekker dan het heden is. Nederland staat met stip bovenaan als het gaat om het wegvoeren van Joodse landgenoten met de efficiëntie van een Duitser. In een stad als Groningen is er geen Duitser aan te pas gekomen, alle Joden zijn verdwenen. Maar als u dit verhaal goed in u opneemt, was het zonder de hulp van de Joodse landgenoten zelf niet zo keurig afgewikkeld. De politie in het zwart zeiden het zelf: “We stonden erbij en keken er naar”. En áls er dan al eens een diender dwars lag, werd hij na de oorlog door het apparaat alsnog uitgekotst.

De familie van Jan van Oeveren zal er over mee kunnen praten.

https://herstelderepubliek.wordpress.com/2014/01/18/jan-van-den-oever-tegen-het-amsterdamse-politiekorps/

Daarom moeten de erfgenamen de schadevergoeding betalen, zij die er aan hebben verdiend, de aandeelhouders die de Spoorwegen op tijd aan de staat hebben verkocht. Niet de belastingbetalers, die moeten nu al dure treinkaartjes kopen c.q. subsidiëren. Je moet het geld halen waar het al eeuwen zit, geroofd, gestolen en afgeperst door de “Hoge Adel” en hun hulptroepen.

Bovenaan beginnen dus.

8 gedachtes over “De Nederlandse Spoorwegen en de Jodentransporten

    • Jawel, maar helaas is dat geld vele miljoenen DMarken in de verkeerde portemonnee terecht gekomen, in die van verzetsheld Bernhard zur Lippe. Gezien zijn vele heldendaden(?) dacht hij er wel recht op te hebben. En daar is de overeenkomst met zijn huidige nazaten, Die zijn zóóóó verbonden met ons!

      Like

  1. Wat een land, en is er ondertussen veel veranderd? Totaal niet! Alles wordt nog steeds geregeld tussen lieden die het grootste belang hebben van hoe – met name de VVD – ze worden gespekt van onze belasting afdrachten. Trouwens, wat te denken van de uitspraak van die van Boxtel( D66) dat: “we moeten zo snel mogelijk aan de herstelbetalingen beginnen voor het te laat(?) is”.

    Like

  2. Na een geslaagde carrière nog klagen en de generatie, die er niks van afweet of hieraan niet schuldig is nog verder uitbenen?
    Had dit dan gelijk na wo2 bespreekbaar gemaakt?
    Boer en een zog kennen nooit genog en een beer en een heer willen steeds meer?

    Like

Laat een reactie achter op markus33333 Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.