Indonesische herstelbetalingen


“Waar was dit goed voor?”

Toen in 1949 de Nederlandse militairen vanuit Indonesië naar Nederland repatrieerden, waren er zeer velen die zich op de boot naar huis al afvroegen, waar het nou allemaal goed voor was geweest. Er waren immers tijdens de “Politionele Akties” en als gevolg van een genadeloze guerilla-oorlog meer dan 6.000 Nederlanders gesneuveld. Ook hadden naar schatting ruim 150.000 Indonesische vrijheidsstrijders het leven gelaten. De “Hollandse Leeuw” had woest om zich heen geslagen. 

Een bloedige strijd die voor de terugkerende manschappen niets had opgeleverd dan trauma’s en frustraties. Ze waren opgetrommeld, al of niet voor hun nummer, om in Indië “orde en rust” voor de bevolking te brengen en de laatste Japanners te bevechten.  De “expeditionaire macht” had een schone taak en daar waren “kerels met pit” voor nodig. Ze maakten zichzelf en anderen dus maar wijs, dat ze ook veel goeds hadden kunnen doen voor de voormalige kolonie en hun inwoners die zo onder de Japanse bezetting hadden geleden.

Voor de manschappen die het hadden overleefd was het inderdaad voor niets geweest. Compensatie kregen ze niet, velen reisden vrij snel door naar een of ander emigratieland. De door de deserteur/verzetsprinz Bernhard geronselde oorlogsvrijwilligers kregen een getuigschrift met dank voor de bewezen diensten. Hij zou altijd voor deze veteranen klaar staan als er behoefte aan was. En als hij tijd had tussen zijn drukke beslommeringen door, maar dat stond er niet bij…. Achteraf zullen er niet veel zijn geweest die apetrots op dat door hem getekende getuigschrift waren. De meesten hebben zichzelf gered en hun herinneringen verdrongen, zo goed en kwaad als dat mogelijk was.

Was het voor niets geweest, die “politionele” expeditie van 5 jaar? Nou nee…. niet voor iedereen.

De hele oorlog draaide ordinair genoeg om centen. Toen bleek dat “ons” Indië voorgoed verloren was – Soekarno had immers op 17 augustus 1945 de onafhankelijkheid uitgeroepen – deed men of dat niet was gebeurd en moest ten koste van een bloedbad de voormalige kolonisator gecompenseerd worden. Vanaf dat moment was Nederland niet meer het “moederland” maar de bezetter. Een bezetter die zich aan gruweldaden schuldig maakte. Velen die deze vuile oorlog in Indonesië proberen goed te praten reppen dikwijls over het feit dat er van beide zijden gruwelijkheden werden begaan. Meestal krijgen we dan te horen: “Onze compagnie deden zulke dingen niet, dat is 100% zeker!”


Waar het brandt, daar zijn de Nederlanders geweest….

Er zijn talloze voorbeelden van wandaden, gruwelijkheden en onmenselijk lijden, maar deze waren we nog niet tegen gekomen:

In 1947 hadden Nederlandse militairen kans gezien de verzetsstrijder Ani Lambogo gevangen te nemen bij Salu Wajo op het eiland Sulawesi en zijn hoofd afgehakt. Ze spietsten het op een bajonet en hingen het later aan een paal op de markt in de plaats Enrekang. Het lichaam lieten ze slingeren langs de kant van de weg bij Salu Wajo. De Nederlandse militairen dwongen andere krijgsgevangenen één voor één om het afgehakte hoofd van hun leider te kussen. Het hoofd heeft daar twee dagen en een nacht gehangen als afschrikwekkend voorbeeld. De familie mocht uiteindelijk het hoofd meenemen en het samen met het lichaam in Enrekang begraven.

Andi Abubakar Lambogo

Natuurlijk, het Indonesische verzet zal ook wel wandaden hebben begaan, maar wij dienen ons eerst en vooral de vraag te stellen: “Wat hadden wij daar te zoeken, wat maakte Nederland de baas in dat land?” De vuile oorlog was al eeuwen aan de gang, met hoogtepunten de geweldsorgiën in Atjeh, op Lombok, in de Molukken, etc. Bloedhonden als Van Heutsz, Colijn, Van Dalen en hoogst arrogante gouverneur-generaals die zeiden: “Wij zullen u tot deugdelijke onderdanen maken, voor uw eigen bestwil”.

Deze hele strijd is niet voor niets geweest, zoveel is zeker.

Indonesië moest haar onafhankelijkheid afkopen. Er moesten herstelbetalingen worden overgemaakt, omdat het voormalige moederland gecompenseerd wenste te worden voor eeuwen lang investeren in infrastructuur, onderwijs, communicatie, defensie inspanningen en andere zaken ter bevordering van de beschaving.  De prijs was 4,5 miljard Hollandsche Guldens. “Vadertje” Drees vond echter dat de claim 2 miljard hoger moest zijn, om de kosten van de Politionele Acties te dekken. Ja, u leest het goed, hij vond het maar onrechtvaardig! Indonesië heeft tot 1956 – toen de kwestie Nieuw Guinea begon op te spelen en Soekarno alles nationaliseerde – 4 miljard gulden betaald. Omgerekend zou dit vandaag € 40 miljard zijn geweest.

Nederland heeft – om het te vergelijken –  1,1 miljard gulden aan Marshall “hulp” ontvangen. Deze “hulp” bestond echter uit leningen die met een forse rente moesten worden terug betaald. En ja, er zijn ook scheepsladingen vol afgedankte Amerikaanse landbouwmachines gratis in de polder gedumpt. De wederopbouw zou van de Marshall hulp zijn betaald. Het is interessanter te weten waar die 4 miljard gulden terecht is gekomen. Niet bij de Nederlanders, dat is wel zeker. De kans is levensgroot dat die miljarden bij de aandeelhouders van de Nederlandse staat en Nederlandse multinationals zijn terecht gekomen. De “hoge adel” rond de kliek van Wilhelmina, die in 1948 aftrad, toen het geld richting haar kluizen begon te rollen.

Toen de kwestie Nieuw Guinea in 1964 tot een einde kwam, werd er wederom een herstelbetalingsregeling overeengekomen met Indonesië. Dit keer 600 miljoen Hollandsche Guldens, te betalen vanaf 1973 in jaarlijkse termijnen van 20 miljoen. Minister van buitenlandse zaken Luns had becijferd dat de schade veel hoger was, doch dat Nederland de hand over het hart had gestreken en er genoegen mee nam. Zo stond dat in de krant:

“De spreekwoordelijke Nederlandse edelmoedigheid”

Gereformeerd Gezinsblad  9 september 1966

Tegenwoordig spreken we daar schande van. De arrogantie van een figuur als Luns is typisch die van een ambtenaar, die in de oorlog veilig zijn tijd doorbracht in Lissabon en na de bevrijding van de hoogste toren blies. Maar omdat we tegenwoordig ook oude kranten napluizen als we het ergens over willen hebben, kom je ook andere leuke toevalligheden tegen. Want in 1958, toen de kwestie Nieuw Guinea aan de gang was, werd deze term door de tegenstander van meneer Luns gebezigd, in een geheel andere context, toen die het had over “de gestolen Nederlandse eigendommen”:


Algemeen Handelsblad 17 september 1958

De redactie van de krant gaf ook haar mening ten beste en zetten Dr. Subandrio doodleuk in de hoek van de verslagen (?) nazi’s:


Algemeen Handelsblad 17 september 1958

Samengevat kan onze conclusie niet anders zijn, dat Nederland tot het laatst toe de Gordel van Smaragd heeft willen verkrachten, zoals de Fransen dat met Afrika hebben gedaan. De gesneuvelde militairen zijn niet voor niets gestorven, ze hebben ten koste van veel de aftocht van het kapitaal gedekt. Van dat kapitaal is niets bij de bevolking terecht gekomen. De laatsten die het nog kunnen navertellen, dunnen met het verstrijken van de tijd uit en worden uit de geschiedenis geschrapt.

https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/uit-indonesie-gevluchte-gezinnen-zagen-nooit-compensatie~b88c62dd/

8 gedachtes over “Indonesische herstelbetalingen

  1. Behalve een getuigschrift ook niet te vergeten een geheimhoudingsplicht!
    Makkelijk te raden waar de compensatie is gebleven. Benno de onderkoning zal het niet vertellen…….

    Like

  2. Ze kunnen beter de naam Nederlander vervangen door smerige dieven.
    En zichzelf nog op de borst kloppen ook nog, over de rug van de allerarmsten, KUDvolk.

    Like

  3. Ik ben nog vergeten te vermelden dat ik een goede vriend ben van Dr. Soebandrio. Ik steek mijn hand in het vuur voor hem. Hij is een gentleman, heel anders als zijne hoogheid Luns. Hij heeft me vele zeer interessante verhalen verteld Die deels al in boekvorm is verschenen. Als u die onvertelde verhalen wilt horen dan neem contact met mij op.

    Like

  4. De welvaart van het westen moet toch ergens vandaan komen. En om de mens slaaf te maken van het kapitalistische en ketterse systeem is nou eenmaal veel geld nodig. Immers alle implementeerders van dit systeem lopen net wat harder voor wat centjes.

    Like

  5. Pingback: Veteranen aan het woord over de oorlog in Indië | HERSTEL DE REPUBLIEK

Uw bijdrage

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.